Te veo. Junto a mí. Eres feliz. Soy feliz. Nunca lo hubiese imaginado. Nunca hubiese dicho que acabaríamos viviendo juntos, y que después de tanto tiempo seguiríamos dibujando una sonrisa por cada inocente mirada. Te levantas de la cama. Me miras. Esperas que me levante yo también. Sé que te gusta compartir los pequeños detalles conmigo, pero prefiero hacerme el dormido y entreabriendo los ojos observar cómo me miras. No sé cómo lo haces. No sé como consigues mirarme como si nunca antes lo hubieses hecho. Me intimidas. Me apabullas. Me enamoras... Y cansada de esperar decides actuar. Te acercas. Despacio. Me soplas ligeramente en la oreja e intento vagamente aparentar seguir dormido. Pero me sorprendo a mí mismo susurrándote un “te quiero”. Me besas. En el cuello. Y me abrazas con tanta fuerza que crees poseerme. Pero con ternura. Tan difícil se me hace la mayoría de veces definir qué es la felicidad y que simple me parece en ese momento. ¡qué simple! Me quedaría así el resto de mi vida. Contigo. Abrazándome. Pero por desgracia me despierto.
Hace 9 horas


1 disparates:
Oso polita, baina tituluak amaiera ia zalatzen duela esan beharra daukat. Amaieran horrelako zerbait jarriko zuela somatzen nuen (agian pixkanaka ezagutzen joaten garelako) ;-) Irakurleak beti ustekabean harrapatzen saiatuz, gustatzen zait.
pd: idatzi duzuna berrikusi, badaude hitz batzuk nahi gabe txarto idatzi dituzunak (vieviendo, miso)
Publicar un comentario en la entrada